Een verslag van de Koshare Trail, geschreven door Bas van Vliet, Wilde Vaarder van de Prins Bernhardgroep.  

Afgelopen koshare trail, 8 en 9 december,  was weer een groot succes. Hiermee bedoel ik natuurlijk dat het opnieuw een uitermate gezellig weekend was. De koshare trail is een nachthike die ieder jaar wordt georganiseerd door scoutingvereniging Willem de Zwijger. Alle scouting groepen kunnen zich opgeven en onze groep was dit jaar dus ook weer van de partij.

Vanaf het clubgebouw van scoutingvereniging Willem de Zwijger (Fort Blauwkapel) vertrekken op de avond van de eerste dag bussen, gevuld met mensen van de scouting, die dan vervolgens op een onbekende plaats worden gedropt. Van hieruit wordt aan de hand van een meestal ingewikkelde routebeschrijving een wandeltocht op gang gezet, met als eindpunt een ander scoutinggebouw.

Ik zat samen met de andere wilde vaarders en mijn begeleiders Tom en Erik in een team. Er was ook een ander team en dat bestond uit een aantal mensen van de stam. Alle bussen vertrokken vanaf Fort Blauwkapel vanaf half 5, de laatste vertrok om ongeveer 9 uur. Wij hadden ons met ons team al vroeg ingeschreven voor de koshare trail en mochten met de eerste bus mee om half 5. De bus was goed op tijd en we waren dus al snel op weg naar een onbekende plek in Nederland. De busreis duurde ongeveer een uur.

Toen we rond 6 uur gingen lopen, regende het jammer genoeg redelijk hard. Na al een uurtje succesvol de ingewikkelde routebeschrijving opgevolgd te hebben, regende het nog steeds. Toen we het er allemaal over eens waren dat we het niet heel erg prettig vonden om in de regen door te banjeren kozen we om ons geheime wapen in te schakelen. Dit was een werkelijk keerpunt van de wandeltocht. Nadat we namelijk onze gps hadden ingeschakeld ging het allemaal wat meer van een leien dakje. Al snel waren we bij de worstenpost en even later bleek het zelfs op te gaan houden met regenen. De worstenpost is het einde van de route van de eerste routebeschrijving. Naast het feit dat je er een lekker worstje en wat te drinken krijgt om weer op krachten te komen, krijg je ook de tweede en laatste routebeschrijving die je zal leiden naar het eindpunt van de kosharetrail. We vervolgden onze weg en waren al snel weer goed op gang. Dankzij onze technische snufjes, een goed verstand en een beetje doorzettingsvermogen, waren we al met een uur op de eindbestemming aangekomen. Het feest was er in het gebouw nog niet bepaald losgebarsten, maar we waren dan ook de eerste die aankwamen. Na alvast wat gedronken te hebben waren onze tenten aan de beurt om opgezet te worden.

Later op de avond arriveerde ook het andere team van onze groep en natuurlijk dropen de vele andere teams ook langzaam binnen. Zo werd het nog een uitermate gezellige avond in de feestzaal. Toen de nacht langzaam overging in een vroege morgen werd de zaal al weer steeds rustiger. Steeds meer mensen gingen voldaan naar hun tent om te slapen, want een geslaagde dag was het zeker.

De volgende morgen bracht een bus ons weer terug naar Fort Blauwkapel.

Bas van Vliet